عمو سبزی فروش ترجمه شده به انگلیسی

جالب بود لطفا اتل متل توتوله را هم زیر نویس کنید واسه خارجیها خوبه

خوب بود اگه میشه یه توب دارم قلقلی روهم ترنسلیت ممنون میشیم

مسخره چرت

ها‌ها جالب بید ، اما فکر کنم conconute صحیح تر باشه ، ولی‌ من هیچ گاه در عمو سبزی فروش نارگیل نشنیده بودم ، شاید هم اون موقع من دنیا نیومده بودم،

. . داستانی که در زیر نقل می‌شود، مربوط به دانشجویان ایرانی است که دوران سلطنت «احمدشاه قاجار» برای تحصیل به آلمان رفته بودند و آقای «دکتر جلال گنجی» فرزند مرحوم «سالار معتمد گنجی نیشابوری» برای نگارنده نقل کرد:. «ما هشت دانشجوی ایرانی بودیم که در آلمان در عهد «احمد شاه» تحصیل می‌کردیم. روزی رئیس دانشگاه به ما اعلام نمود که همۀ دانشجویان خارجی باید از مقابل امپراطور آلمان رژه بروند و سرود ملی کشور خودشان را بخوانند. ما بهانه آوریم که عدۀ‌مان کم است. گفت: اهمیت ندارد. از برخی کشورها فقط یک دانشجو در اینجا تحصیل می‌کند و همان یک نفر، پرچم کشور خود را حمل خواهد کرد، و سرود ملی خود را خواهد خواند. چاره‌ای نداشتیم. همۀ ایرانی‌ها دور هم جمع شدیم و گفتیم ما که سرود ملی نداریم، و اگر هم داریم، ما به‌یاد نداریم. پس چه باید کرد؟ وقت هم نیست که از نیشابور و از پدرمان بپرسیم. به راستی عزا گرفته بودیم که مشکل را چگونه حل کنیم. یکی از دوستان گفت: اینها که فارسی نمی‌دانند. چطور است شعر و آهنگی را سر هم بکنیم و بخوانیم و بگوئیم همین سرود ملی ما است. کسی نیست که سرود ملی ما را بداند و اعتراض کند.

اشعار مختلفی که از سعدی و حافظ می‌دانستیم، با هم تبادل کردیم. اما این شعرها آهنگین نبود و نمی‌شد به‌صورت سرود خواند. بالاخره من [دکتر گنجی] گفتم: بچه‌ها، عمو سبزی‌فروش را همه بلدید؟. گفتند: آری. گفتم: هم آهنگین است، و هم ساده و کوتاه. بچه‌ها گفتند: آخر عمو سبزی‌فروش که سرود نمی‌شود. گفتم: بچه‌ها گوش کنید! و خودم با صدای بلند و خیلی جدی شروع به خواندن کردم: «عمو سبزی‌فروش . بله. سبزی کم‌فروش . بله. سبزی خوب داری؟ . بله.» فریاد شادی از بچه‌ها برخاست و شروع به تمرین نمودیم. بیشتر تکیۀ شعر روی کلمۀ «بله» بود که همه با صدای بم و زیر می‌خواندیم. همۀ شعر را نمی‌دانستیم. با توافق هم‌دیگر، «سرود ملی» به این‌صورت تدوین شد:. عمو سبزی‌فروش! . بله. سبزی کم‌فروش! . بله. سبزی خوب داری؟ . بله. خیلی خوب داری؟ . بله. عمو سبزی‌فروش! . بله. سیب کالک داری؟ . بله. زال‌زالک داری؟ . بله. سبزیت باریکه؟ . بله. شبهات تاریکه؟ . بله. عمو سبزی‌فروش! . بله.

این را چند بار تمرین کردیم. روز رژه، با یونیفورم یک‌شکل و یک‌رنگ از مقابل امپراطور آلمان، «عمو سبزی‌فروش» خوانان رژه رفتیم. پشت سر ما دانشجویان ایرلندی در حرکت بودند. از «بله» گفتن ما به هیجان آمدند و «بله» را با ما همصدا شدند، به‌طوری که صدای «بله» در استادیوم طنین‌انداز شد و امپراطور هم به ما ابراز تفقد فرمودند و داستان به‌خیر گذشت.». فصلنامۀ «ره‌ آورد» شمارۀ 35، صفحۀ 286 – 287

fatlinirخیلی‌ جالب بود،حالا خودمون داستان بود یا قصّه؟

fatlinir - سوئد - لینشوپینگ ـ این داستان شوخی بود یا جدی ؟

در زمان قاجار‌ها کسی‌ به نام دانشجو ایرانی‌ در آلمان وجود نداشته. فرستادن دانشجو به اروپا و دادن بورس تحصیلی‌ به آنها از زمان رضا شاه کبیر مرسوم شده بود.( پدر بزرگ من یکی‌ از آنها بوده!) بعد‌ها شاه فقید پسر ایشان راه پدر را ادامه داده و تعداد بیشتری را با بورس دولتی روانه اروپا می‌کند‌ مهدی بازرگان از نهضت آزادی یا کیا نوری از حزب خائن توده برای مثال از این دست دانشجویان بودند که با بورس دولتی در اروپا تحصیل کرده، نمک پادشاه را خورده و نمکدان شکستند. ننگ و نفرین ابدی بر آنها. امین

اقای روازاده نظری ندارید؟ مدیر جان کلیپ نظر دکتر روازاده رو بعد از اظهار نظرشون در مورد این مطلب حتما جهت خنده ما جماعت در سایت قرار بدین

fatlinir - سوئد - لینشوپینگ. در هر حال بنظرام واقعا خیلی‌ جالب بود مرسی‌.

mobareze khamoosh - پردیس - ایران. می‌شه به عمو توضیح بعدی فرق داستان با قصه چیه ، متشکرم ؟

IRAN+ISRAEL+USA 4EVER - مونیخ - آلمان. دوست عزیز فکر می‌کنم زمان امیر کبیر هم چند دانشجو به فرنگ (اروپا) فرستاده شدند. با کمال احترام به خدمات خاندان پهلوی، فرستادن دانشجو به اروپا در زمان قاجار هم وجود داشته است.

agharezaقصه غیرِ واقعی اما داستان میتونه واقعی‌ باشه