بیچاره انسان. روزگاری بود که ما انسانها توی غار زندگی میکردیم. هیچی نمیدونستیم و بدونه هیچگونه امکانات بودیم. ولی نشون دادیم که برای پیشرفت, برای زندگی, هیچ چیزی جلوی تلاشمون رو نمیتونه بگیره. کم کم بر ترسمون غلبه کردیم و از غار زدیم بیرون. اتش رو مهار کردیم, کشاورزی یاد گرفتیم و شهرهایی ساختیم به چه زیبایی. حتئ تونستیم پرواز کنیم. مرز زمین و اسمان رو شکستیم. همون انسان غار نشین که از رعد و برق میترسید, در فضای بیکران مسافرت کرد. رفت و رفت و رفت, میلیونها کیلومتراونطرفتر, برگشت و از خونه خودش عکس گرفت. و یکسری از همین انسانها, با دیدن این عکس غرورانگیز, به هیچ و پوچ بودن انسان پی میبرن. بیچاره انسان.
دوست من, اگه با دیدن این عکس, به انسان بودنت افتخار نکردی. بدون که یکجای تفکراتت اشکال داره. |