^{داستان خروج احمد باطبي از ايران از زبان خودش}

^{‏هنوز چند ماه از درج داستان آن پيراهن خونين نمي گذرد. 5 دي ماه 86. آن روز نه احمد باطبي و نه ‏من فكر نمي كرديم مصاحبه بعدي از آمريكا خواهد بود. اين مصاحبه كه متن كامل آن به زودي در ‏قالب كتاب، به دوزبان فارسي و انگليسي منتشر خواهد شد، داستان پيراهن خونيني است كه به فراري ‏بزرگ ختم شد و آن طور كه باطبي مي گويد قرار است به جاهاي بهتري برسد براي همه مدافعان ‏حقوق بشر در ايران. براي خودش. درس بخواند. آدم خوبي بشود. آدم بماند.
‏
آخرين باري كه با هم صحبت كرديم هيچ خبري از خروج تو از ايران نبود؟چي شد يكدفعه؟‏}

^{درست است. ما با هم كار مي كرديم. من در يك بخش روزآنلاين كار مي كردم. چند روز قبل از عيد ‏هم با هم صحبت كرديم.اما يك روز از دادگاه با من تماس گرفتند كه ديگر مرخصي ات تمديد نمي ‏شود. بايد برگردي زندان. من تعجب كردم؛ چون به من گفته بودند اگر كار سياسي نكني مي تواني ‏بيرون باشي. من هم واقعا كار علني سياسي نمي كردم. يعني كارغير علني مي كردم . خيلي تعجب ‏كردم. براي همين تصميم گرفتم به بازجويم در وزارت اطلاعات زنگ بزنم. در واقع او مسئول من بود ‏و مرتب در مورد كارهايم با من حرف مي زد، اما وقتي چند بار به او زنگ زدم و خبري نشد، فكر ‏كردم وزارت اطلاعاتي ها هم مي خواهند من به زندان برگردم، براي همين خودشان را كنار كشيده اند. ‏به دنبال اين نتيجه گيري، به همه آدم هايي كه مي توانستم به آنها اعتماد كنم و با آنها حرف بزنم، تلفن ‏كردم. ولي چون تعطيلي عيد بود، هيچكس را پيدا نكردم. هر كسي را مي گرفتم جواب نمي داد. هر كه ‏را مي خواستم ببينم در حال سفر بود؛ مانده بودم چكار كنم. قدرت تصميم گيري هم نداشتم؛ضمن اينكه ‏تحليل ام اين بود كه با توجه به 9 سالي كه گذرانده بودم كه بالاخره كم نيست و آسان هم نيست، اگر ‏برگردم برايم يك اتفاق جاني مي افتد. تازه براي خودم مهم نبود، ولي اين مسئله حتما به خانواده ام ‏خيلي فشار مي آورد.مخصوصا مادرم. اين يك تحليل؛ تحليل ديگرم هم اين بود كه زندان تا يك حدي ‏ظرفيت دارد؛ اگر بيشتر مي شد و هي تكرار مي شد ، در واقع لوث مي شد. بالاخره در فضاي عيد و ‏اين افكار، با دوستانم در حزب دموكرات كردستان ايران تماس گرفتم....‏}

^{با آنها از كجا آشنا بودي؟
در ارتباط بودم ديگر؛ يا از زندان يا با بعضي هايشان هم در بيرون.‏}

^{بعد چي شد؟
به آنها موضوع را گفتم. گفتند آماده باش،ترتيب كار را مي دهيم.يعني نگفتند كي يا چگونه؛ فقط گفتند ‏هماهنگ مي كنيم. تا اينكه دقيقا روز اول عيد كه داشتم از تهران براي ديدن خانواده به كرج مي رفتم، ‏زنگ زدند. گفتند مي خواهيم تو را در فلان جا ببينيم. من فكر كردم مي خواهند در مورد برنامه سفر با ‏من صحبت كنند.با همان كوله دوربينم و مداركي كه هميشه همراهم بود، به محل قرار رفتم. گفتند: ‏عمليات از همين حالا شروع شده. سوار شو!‏}

^{يعني از همان خيابان؟!‏
بله.‏}

^{كجا بود؟
نزديك ميدان آرژانتين.به آنها گفتم من هيچي همراه ندارم.گفتند: مهم نيست. عمليات شروع شده.سوار ‏ماشين شديم و اينطوري راه افتاديم.‏}

<sup>به كدام سمت؟
نمي دانم . شهر به شهر مرا بردند. يك مسير غيرمتعارف. زيگزاگي.تا رسيديم به مرز.اسم آن شهر ‏مرزي را نمي توانم بگويم.‏

خب بله؛ ولي بگو وقتي به تو گفتند كه رفتن جدي شده، حالت چطور بود؟
غم دنيا آمد به دلم. خيلي ناگهاني بود. هيچ آمادگي نداشتم. خانواده؛ دوستانم؛ مملكتي كه اين همه ‏دوستش دارم. همه و همه. تازه مشكل وثيقه هم بود.نديدن خانواده؛ مشكل مالي.ولي نمي توانستم ‏عمليات سنگيني را كه شروع شده بود قطع كنم. رفتم. تا رسيديم به شهري مرزي. آنجاها مين گذاري ‏شده بود. مجبور شديم چند بار مرز را عوض كنيم.رفتيم مرزهاي ديگر. جاهاي ديگر.بالاخره به شهري ‏رسيديم كه فرماندار نظامي داشت. مي گفتند او شب ها خودش مردم را با تير مي زند.براي همين چند ‏شب نتوانستيم از مرز عبور كنيم. بالاخره انقدر از اين مرز به آن مرز رفتيم تا خارج شديم.‏</sup>

^{شب ها كجا مي خوابيديد؟
در خانه روستاييان و اگر در شهر بوديم در خانه اعضاي حزب دموكرات.‏}

<sup>آنها تو را مي شناختند؟‏
نه؛ با اسم مستعار مرا صدا مي كردند. يعني قبلش در ايميل ها به من گفته بودند كه اسم مستعار چه ‏خواهد بود.‏

يعني آنها نمي دانستند دارنداحمد باطبي را خارج مي كنند؟
نه.فقط عملياتي را كه به آنها دستور داده بودند اجرا مي كردند.‏</sup>

^{اسم مستعارت چي بود؟
بهرام. بهرام شجاعي.خلاصه از مرز رد شديم. رسيديم به يك جايي كه جمهوري اسلامي آنجا را توپ ‏باران مي كرد. نزديك بودبميريم. ولي بالاخره رد شديم و عاقبت خودمان را به پيشمرگ هاي عراقي ‏تسليم كرديم. آنها ما را به اداره آسايش، يعني اداره اطلاعات يكي از شهرهاي مرزي تحويل ‏دادند.بعد...‏}

<sup>صبر كن. صبر كن. پايت را گذاشتي آن طرف مرز. ممكن است يك قدم باشد فاصله اين طرف مرز با ‏آن طرف مرز؛ ولي اين يك قدم چه فرقي داشت؟
خيلي فرق داشت. ‏

چه فرقي؟
يك هراس عجيبي به من حاكم شد. هنوز هم كه اينجا هستم اين هراس را دارم.فكر كن درخانه خودت ‏باشي، بعد يك مرتبه تورا بگذارند در يك خانه شيشه اي. جايي كه همه تورا مي بينند. ولي تو نه. ‏هيچكس نيست كمكت كند. هيچكس را نمي شناسي. كسي نيست كه به او اعتماد كني. معلوم نيست كي ‏هستي، چي هستي ...مي دانيد من هيچ تصميم قبلي براي خروج نداشتم. برنامه ريزي نداشتم.حتي پول ‏نداشتم. فقط يك حساب بانكي داشتم كه حقوقم از« روز» به آنجا ريخته مي شد. تنها كاري كه وقت شد ‏بكنم اين بود كه در يكي از شهرهاي مسير از يك عابر بانك، بقيه پولم را گرفتم. باقيمانده حقوقم.‏</sup>

^{پس حلال حلال بود
‏[مي خندد] بله؛ حلال حلال.فقط 400 هزارتومان بود. با همان زدم به بيابان.حالا در يك كشور غريب ‏بودم. به هيچكس نگفته بودم كجا مي روم. نه به خانواده، نه به هيچكس ديگر.با كسي هم مشورت ‏نكرده بودم.فقط به بچه هاي حزب دموكرات گفته بودم و آنها هم مرا خارج كرده بودند.خب؛ اين وضع ‏هراس مي آورد. يك موقعيت ناجور. در يك كشور جنگي. كشوري كه در آن سلاح آزاد است. ‏آدمكشي ديدم. جنگ ديدم.درگيري. البته اين را هم بگويم كه ديگر برايم مهم نبود. يك كاري را شروع ‏كرده بودم.و من هميشه اينطوري هستم.بايد ادامه مي دادم.‏}

<sup>خب بعد؟
در اداره آسايش گفتيم كه ما با حزب دموكرات در ارتباطيم. آنها هم ما را به يك اداره امنيتي ديگر ‏فرستادند. بالاخره ماشين هاي حزب دموكرات رسيد و مرا به«كويه» بردند. كويه در واقع مركز اصلي ‏حزب دموكرات است. آنها در همه شهرها يك مركزي دارند.چند هزار كرد ايراني آنجا هستند.بعد به ‏من يك خانه دادند كه در آن مخفي شدم. از آنجا بيرون نمي آمدم. بالاخره به خواست خودم و وكيلم در ‏آمريكا از آنها خواستم مرا به دفتر سازمان ملل در اربيل معرفي كنند. اتفاقا مسئول آنجا مرا مي ‏شناخت. گفت خيلي ها مي آيند اينجا مي گويند ما با احمد باطبي بوديم....‏

تنهايي يك حزب شدي. حزب احمد باطبي.‏
‏[خنده]حزب كه نه؛ من يك آدمم. از احزاب يك نفره خوشم نميآيد. در آنجا كار مرا خيلي سريع ‏پيگيري كردند.گفتند كجا مي خواهي بروي؟من جاي مشخصي در نظر نداشتم. البته در مدتي كه آنجا ‏بودم از طريق ايميل با بعضي از دوستان تماس گرفتم.به آنها گفتم كه مجبور شدم از كشور خارج شوم. ‏دوستان سه جا را براي من مد نظر داشتند: فرانسه ، كانادا و آمريكا. تحليل آن دوستان اين بود كه اين ‏جاها براي فعاليت بهتر است.من هم همين سه جا را به مسئول سازمان ملل در اربيل گفتم. از اين طرف ‏هم وكيلم، خانم ليلي مظاهري، پيگيري كرد تا اينكه بعد از دو سه ماه...‏</sup>

^{دو سه ماه رادر يك جا بودي؟اربيل؟
نه. پيش بچه هاي حزب دموكرات بودم و آنها مرتب جاي مرا تغيير مي دادند. يعني به دلايل امنيتي اين ‏كار را مي كردند. حتي يك تيم چند نفره براي مراقبت از من گذاشته بودند كه شب و روز نگهباني مي ‏دادند.‏}

^{در اين مدت با خانواده ات هم تماس گرفتي؟
يكي دوبار در حد «مسنجر». تا اينكه چند تا اتفاق بد افتاد...‏}

^{بعد؟
بله. اول اينكه در عراق جانم تهديد شد.براي همين حزب دموكرات مجبور شد چند بار جاي من را ‏عوض كند.‏}

<sup>اين همان وقتي نيست كه فعالين حقوق بشر اعلاميه دادند كه جان تو در خطر است؟
بله. البته من عضو فعالين حقوق بشر بودم ولي تا آن موقع علني نكرده بوديم؛ ولي وقتي تهديد نظامي ‏شدم...‏

تهديد نظامي؟‏
بله؛يك گروه تروريستي فرستاده بودند كه چند نفر را ترور كنند. خبرش را حتي چند تا از روزنامه ‏هاي محلي هم نوشتند .‏</sup>

^{خب بعد؟
اتفاق بعدي كه افتاداين بود كه ما سعي كرده بوديم ذهن ها را به اين سمت ببريم كه من در تركيه هستم؛ ‏اما وزارت اطلاعات تلفن شخصي من را كه فقط يو ان داشت ، پيدا كرد و در عراق به من زنگ ‏زدند. گفتند بايد برگردي ايران. برو خودت را به كنسول ايران معرفي كن. بعد ما خودمان به تو ‏پاسپورت مي دهيم.بهت كمك مالي مي كنيم كه هر جا خواستي بروي. از اين چيزها.من صدايشان را ‏ضبط كرده ام.‏}

^{وقتي صداي آنها را شنيدي چه حالي پيدا كردي؟
تعجب كردم.چون آن شماره را كسي نداشت. البته مي دانستم كه آنها به لحاظ تجهيزات جاسوسي خيلي ‏دست شان باز است و مي دانستم كه آنقدر مجهز هستند كه مي توانند جاي من را پيدا بكنند.ولي به هر ‏حال وقتي تلفن زدندحزب دموكراتي ها يك نامه به سازمان ملل نوشتند و گفتند ما اطلاعاتي داريم كه ‏نشان مي دهد جان احمد باطبي در خطر است و بايد اورا هر چه زودتر از عراق خارج كرد.به دنبال ‏اين نامه مسئولين سازمان ملل در عراق تصميم گرفتند مرا هر چه زودتر از عراق خارج كنند وبه ‏سوئد بفرستند.اما قبل از اينكه اين اتفاق بيفتد خانم ليلي مظاهري، وكيل من در آمريكا پذيرش آمريكا را ‏گرفت و من به اتريش رفتم و از آنجا به آمريكا.‏}

^{به وين كه رسيدي، چطوري بود؟ خيلي فرق داشت نه؟
بله؛ يك فرق عظيم.ضمن اينكه من در مدتي هم كه در عراق بودم اگر چه آزاد شده بود اما در واقع ‏محدود بودم.از اتاقم هم بيرون نمي آمدم. ‏}

^{خب اولين كاري كه در فرودگاه وين كردي چه بود؟
لپ تابم را بازكردم.اينترنت پر سرعت حيرت زده ام كرد. براي همين اولين كاري كه كردم آپ ديت ‏كردن نرم افزارهايم بود. رفتم روي يوتيوپ. فيلم تماشا كردم. حال كردم. هي فايل هارا دانلود مي ‏كردم؛ هي ديليت مي كردم. لذت بردم...‏}

^{آدم هاي دور و برت را هم نگاه مي كردي؟
بله چون همزمان بود با مسابقات جام اروپا. همه جور آدمي در آنجا ديده مي شد. همه فوتبال نگاه مي ‏كردند و من آدم هارا. به خودم مي گفتم: ببين دغدغه ما چيست؛ دغدغه اينها چيست!ما دل مشغولي مان ‏اين است كه زنده بمانيم؛ اينها از جاهاي مختلف مي آيند كه فوتبال ببينند.هر چقدر بيشتر به آنها نگاه مي ‏كردم، بيشتر احساس غربت مي كردم. احساس هراس. همان احساسي كه موقع رد شدن از مرز داشتم. ‏مثل بچه اي كه به دنيا مي آيد و وارد دنيايي مي شود ناشناخته. فكر مي كردم در اين دنيا چطوري ‏زندگي خواهم كرد.چطوري مي توانم فكركنم.چگونه خودم را بين اينها نگاهدارم و... اين افكار انقدر ‏به من دلهره مي داد كه با وجود ساعت ها بي خوابي نمي توانستم بخوابم. بعد چشم هايم را روي هم ‏گذاشتم. آن وقت خانمي از كارمندان فرودگاه به آهستگي پتويي را روي من انداخت. گرم كه شدم، ‏خوابم برد. وقتي بيدار شدم ديگر حالت عادي داشتم. آماده شده بودم براي ادامه راه.‏}

^{بعد؟
وقتي مي خواستم سوار هواپيما بشوم چند چهره مشكوك به نيرو هاي اطلاعاتي ايراني را ديدم كه به ‏من برو برنگاه مي كردند. ريش دار با نگاهاي طلب كارانه . نمي دانم مرا شناخته بودند يا نه ولي نگاه ‏شان جوري بود كه دچار ترديد شدم كه به سمت هواپيما بروم يانه. پليسي كه آنجا بود متوجه اين حالت ‏من شد و علتش را پرسيد. گفتم: اينها مرا نگاه مي كنند. آن مامور به سمت آنان رفت و از آنها پاسپورت ‏شان را خواست. درهمين فاصله من هم پريدم و سوار هواپيما شدم.‏}

^{هواپيمايي كه مي رفت آمريكا.‏
بله ؛ آمريكا. راستي من از همه لحظات خروجم از ايران با موبايلم فيلم گرفته ام.از لحظه راه افتادن از ‏تهران؛ خروج از مرز. سوار قاطر بودن. دفتر سازمان ملل. همه اينها را با موبايلم گرفتم.فايل هاي ‏صوتي و تصويري. صحبت هاي كسي كه از وزارت اطلاعات در عراق به من زنگ زد. همه و همه. ‏و به زودي فعالان حقوق بشر گزارش ويدئو ، فايل صوتي و كپي مدارك مربوط به يو ان و حضور ‏من را در اين كشور به صورت مستند منتشر مي كنند.‏}

^{چرا؟
جون بر اساس تجربه ديگران مي دانستم به محض اينكه خارج شوم حرف ها شروع مي شود. و من ‏مي خواستم همه بدانند كه چطوري از كشور خارج شدم و به اينجا رسيدم.‏}

^{و حالا حرف ها شروع شده. كيهان هم هر روز مي نويسد.‏
بله. البته كيهان اگر ننويسد بايد تعجب كرد. كيهان روزنامه اي معلوم الحال است. اين روزنامه زماني ‏كه من زير حكم اعدام بودم از پدرم مصاحبه اي را چاپ كرد كه در آن او من را آدمي معتقد به نظام و ‏ولايت معرفي و از زبان او براي من از مقام «عظماي ولايت» تقاضاي بخشش كرده بود. در صورتي ‏كه پدرم روحش هم از اين موضوع بي خبر بود . پيرمرد از ترس اعدام من حتي حاضر به تكذيب آن ‏هم نشد . كيهان اين است. وقتي هم به آدم فحش مي دهد يعني با آدم مشكل دارد. و اين يعني ما كارمان ‏را خوب انجام داديم . اگر كيهان در قبال كسي سكوت كرد بايد به او شك كرد كه دارد مسيري اشتباه ‏ميرود . اما بقيه هم هستند. كساني كه به خود حق قضاوت در مورد ديگران و همچنين سركشيدن به ‏حريم خصوصي آدم ها را مي دهند. كساني كه خودشان يك روز هم حاضر نيستند در شرايط آدم هايي ‏مثل ما باشند اما مرتب مي گويند چرا اين كار را كردي؟ وثيقه ميثمي چي شد؟ و از اين حرف ها. در ‏حاليكه مناسبات من با آقاي ميثمي به خودمان مربوط است و من تدبيري هم انديشيده ام كه اگر مسئله ‏اي متوجه ايشان شد، آن را حل كنم. و همه اينها در شرايطي است كه نه وثيقه اي مصادره شده و نه ‏كسي حتي تهديد به توقيف آن كرده است . همه اين دوستان نگران، دارند براي قبر بدون مرده گريه ‏ميكنند . ولي واقعا تا اين اندازه پاگذاشتن به حريم شخصي ديگران و قضاوت كردن يعني چه؟ من و ‏امثال من كاري را كه ميتوانستيم انجام داديم . ما هم مثل همه آدمها زندگي و معذوريت هاي يك آدم ‏عادي را داريم . و از همه مهمتر تحليل و تفكري كه بر مبناي تجربه هاي سخت سالهاي گذشته مان ‏بدست آورده ايم . دوستاني كه مارا متهم به چيز هاي جور واجور مي كنند از اين تجربه و شناخت بي ‏بهره اند . من و امثال من دست كسي چك و سفته نداديم كه تا ابد بخواهيم زندان بمانيم . به كسي هم ‏بدهكار نيستيم تا هركاري كه مي خواهيم بكنيم اول از آنها اجازه اخذ كنيم . اين راهي است كه كاملا به ‏خود آدم مربوط مي شود . دوستاني كه خيلي نگران هستند بفرمايند بروند در همان شرايط ما و نسخه ‏اي كه براي امثال من مي پيچند را براي خودشان بپيچند ببينيم آيا بهتر از ما عمل خواهند كرد ؟ جاده ‏باز است و راه هم دراز . من براي خودم برنامه ريزي دارم كه با مشورت خيلي از دوستان مبارز آن ‏را تدوين كردم و به آن هم عمل خواهم كرد . با مشورت و راهنمايي هاي ديگر دوستان هم حتما موفق ‏خواهيم بود . يادتان باشد اين تاريخ است كه در مورد ما و عملكرد ما قضاوت مي كند. به گفته دكتر ‏‏ شريعتي، من از دفاع كردن از خودم نفرت دارم كه اين كار، كار آدم هاي سست است . مرد پاك را ‏زندگي و زمان تنها نميگذارند . زندگي اش از او دفاع و زمان تبرئه اش مي كندهرچند سنگ ها را ‏بسته و سگ ها را رهاكرده باشند.‏}

^{منبع: روز آنلاين , مصاحبه گر نوشابه اميري}

	تحصیل در انگلستان پذیرش از کالج و دانشگاه های انگلستان www.UkStudyToday.com		دوره های آیلتس و تافل در انگلستان دوره های فشرده و طولانی مدت www.UkStudyToday.com		مشاوره تخصصی تحصیل در انگلستان تلفن تهران : 88 900 220 داخلی 760 www.UkStudyToday.com
	طراحی حرفه ای وب سایت وب سایتهای تجاری,خبری,شخصی www.RoyalWebDesigners.com		محل نمایش آگهی شما 20 میلیون بار نمایش ماهیانه www.IranianUK.com/feedback.php		تبلیغ رایگان کسب وکار خود؟ آگهی رایگان www.Iranian118.com