ميوه هاي ايراني , ارمغان ايراني ايرانيان از نخستين مردماني بودند كه به كشاورزي و پرورش درختان ميوه روي آوردند. درختان ميوهي زيادي از ايران به سرزمينهاي ديگر جهان برده شده است و نامهاي برخي از آنها نيز در واژههاي فارسي ريشه دارد. در اينجا برخي از اين ميوهها معرفي ميشوند. گردو : 
درخت گردو از ساليان دور در ايران كاشته ميشود. اين ميوه را والنات پارسي(Persian Walnut) ميگويند. واژهي والنات از وال به مفهوم " بيگانه" و نات به مفهوم " گردي" گرفته شده است كه نشان ميدهد اين گياه از گياهان بومي اروپا نبوده است. در واقع، روميها آن را از ايران به اروپا بردهاند. اين ميوه را برخي به نادرست گردوي انگليسي ناميدهاند، زيرا زماني انگليسيها آن را از آسيا به اروپا ميبردند و ميفروختند. ايران اكنون پس از چين و آمريكا، جايگاه سوم را در توليد گردو دارد! براي مطالعه ديگر ميوه ها به ادامه مطلب مراجعه كنيد (۸ ميوه) طالبي : 
اين ميوهي خوشبو را به زبان انگليسي ماسكملون(muskmelon) مينامند، يعني گرد و خوشبو. ماسك(musk) از واژهي فارسي مشك گرفته شده است كه به نوعي مادهي معطر گفته ميشود. اين ميوه از ايران به روم باستان رفت و جالينوس در قرن دوم ميلادي دربارهي اثر دارويي آن نوشته است. پس از كشف قارهي آمريكا، كريستوف كلومب دانههاي اين گياه را به سرزمين جديد برد و در سال 1494 در جزيرهي ايزابل كاشت. طالبي نخستين گياهي بود كه اروپاييها در سرزمين جديد كاشتند. هلو: 
اين ميوه در اصل از چين به ايران وارد شد، اما ايرانيان در پرورش و اصلاح آن كوشيدند. هنگامي كه اين ميوه به سرزمين روميها رسيد، آن را سيب پارسي(mêla persika) ناميدند. امروزه، در زبان انگليسي واژهي Peach را براي هلو به كار ميروند كه از واژهي پرشيا(persia) به معناي پارس گرفته شده است. شليل، كه در واقع هلوي بدون كرك است، نيز از ايران به غرب جهان راه يافته است. پسته: 
اين ميوه از ساليان دور از كشور ايران به جاهاي گوناگون جهان فرستاده ميشد و هنوز هم كشور ما بزرگترين توليد كنندهي پسته در جهان است. اين ميوهي آجيلي را در زبان انگليسي pistachio مينامند كه تغيير يافتهي همان واژهي ايراني پسته است. عربها نيز به آن فستق ميگويند. ليمو: 
از شناختهشدهترين ميوههاي ايراني است كه از ويتامين سي سرشار است. اين ميوه را مسلمانان از ايران به مصر و كشورهاي ساحل درياي مديترانه بردند. هنگامي كه دريانوردان انگليسي به بيماري خونريزي لثه دچار شدند، آنان را با آبليمو درمان كرد و از آن زمان ليموناد در ميان دريانوردان انگليسي معمول شد. از اين رو، به "ليموييها" مشهور شده بودند. اين ميوه را در زبان انگليسي لمون(Lemon) مينامند كه از همان واژهي ليمو گرفته شده است. انار: 
اين ميوهي شيرين و آبدار هنوز هم از صادرت مهم ايران است. اين ميوه نماد ثروت،كاميابي و زادآوري(به خاطر دانههاي فراوانش) بوده است. از پوست آن نيز رنگي تهيه ميشد كه به سختي پاك ميشود. اين ميوه از ايران به كشورهاي ساحل مديترانه، از جمله لبنان برده شد و فينيقيها، ساكنان باستاني لبنان، آن را در سرزمينهاي گوناگون گسترش دادند. نام علمي اين گياه، پونيكا(Punica)، به معناي فينيقيها، است. آلوها: 
آلو، زردآلو و آلبالو نيز از ميوههايي هستند كه ايرانيان به جهانيان هديه كردهاند. نام علمي آلوها، پرانوس پرسيكا(Prunus persica) است كه واژهي پرسيكا به معناي پارس(فارس) است. انگور: 
انگور را در سرزمينهاي ساحلي درياي خزر كاشته بودند. سپس، در شيراز، اروميه و جاهاي ديگر معمول شد. درخت انگور را از تركيه به سرزمينهاي ساحلي مديترانه بردند و از آنجا بود كه به سرزمين روميها راه يافت. فينيقيها حدود 800 سال پيش از ميلاد آن را در جنوب اسپانيا و فرانسه كاشتند. تهيهي كشمش از انگور نوآوري ايرانيان باستان(حدود 2 هزار سال پيش از ميلاد) بود كه مورد توجه جهانيان نيز قرار گرفت. منبع : وب سايت مرد آريايي
|